ကြ်န္ေတာ္ ဒီလမ္းေလးေပၚက ျဖတ္ျဖတ္သြားတိုင္း သတိထားမိတဲ့
ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ ပိုစတာေတြ၊ ေ၀ါလ္ရွိေတြ ေရာင္းတဲ့
ဆိုင္ခပ္ေသးေသးေလးပါ။ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ ဆံုးမစာလိုလို ေဆာင္ပုဒ္လိုလို
စာရြက္အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ျဖန္႔ခင္းထားပါတယ္။ တစ္ေန႔...ကြ်န္ေတာ္ဘာရယ္မဟုတ္
အဲဒီဆိုင္ေလးထဲ ၀င္ၾကည့္မိတယ္.။ ေဆာင္ပုဒ္ေလးေတြကို စိတ္၀င္စားလို႔ပါ။
အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ “သင္ေကာင္းလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္မဆိုးပါ” ဆိုတဲ့ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ စာတမ္းတခ်ိဳ႕ေတြ႔တယ္။
အစြယ္ေပါက္ေနတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အိမ္ဦးခန္းမွာ
ေတြ႔ရတဲ့ “ဤအိမ္သည္ ...... ေမတၱာရိပ္ေအာက္၌....” အစခ်ီတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြလည္း
ေတြ႕တယ္။
မနက္လင္းတာနဲ႔ သူ႔အေမဆီက အရက္ဖိုးေတာင္းေနတဲ့
အိမ္ေဘးက လူႀကီးတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ကပ္ထားတဲ့ “အေမဆိုတာ....” အစခ်ီၿပီး
ရွည္လ်ားေထြျပားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြလည္း ေတြ႔ရပါရဲ႕။
“ရိုးရိုးက်င့္..ျမင့္ျမင့္ၾကံ” ဆိုတာလည္း
ေတြ႕ရ.။အခုလို ေခတ္ႀကီးမွာ ရိုးရိုးက်င့္ရံုနဲ႔ေတာ့ ျမင့္ျမင့္ၾကံလို႔
မရေတာ့မွန္း ေဆာင္ပုဒ္ေရးသူ သိမသြားရရွာဘူး ထင္ပါရဲ႕။
ကြ်န္ေတာ္အတန္ၾကာေအာင္ အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ေတြကို
လိုက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သေဘာက်သလိုရွိတာနဲ႔ ေတြးမိတယ္။ လူေတြကိုပါ။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ေတြဟာ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သူတို႔မွာ
တကယ္မရွိၾကလို႔ ရွိသေယာင္ ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ အရာေတြလို႔ပဲ ျမင္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့
ေဆာင္ပုဒ္ေတြဟာ ေဆာင္ပုဒ္ေတြလို ရွိေနၾကသလို လူေတြကလည္း လူေတြလိုပဲ ေနၾကတာ
မဟုတ္လား။
ကြ်န္ေတာ္အတန္ၾကာေအာင္ ဆိုင္ေလးထဲကို
လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဆိုင္ေလးရဲ႕ ေနာက္ခံနံရံမွာ ညိွဳ႕ခ်က္ျပင္းျပင္း
သရုပ္ေဆာင္မွဳေတြနဲ႔ နံရံျပည့္ ခင္းက်င္းထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္.။
ေအာက္ေျခၾကမ္းျပင္မွာေတာ့ ဘုရားပံုေတာ္တခ်ိဳ႕..ျပန္႔ၾကဲလို႔ ။ ကြ်န္ေတာ္
မဆီမဆိုင္ေတြးမိတာေတြကို ေခါင္းထဲက ဆတ္ကနဲ ဖယ္ထုတ္ရင္း
အဲဒီကားခ်ပ္ေလးေတြကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ဖံုေတြခါေပးေနမိတယ္။
“ေကာင္ေလးေရ... ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဦးတို႔လည္း
မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေဟ့၊ ဒါေတြအားလံုး ဦးတို႔ရဲ႕ ေရာင္းကုန္ေတြပဲေလ၊ ဒီလိုပဲ
သေဘာထားရေတာ့တာပဲ” ဆိုင္ရွင္ဦးေလးႀကီးကေတာ့ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔
အိန္ဂ်လီနာဂ်ိဳလီကို တယုတယနဲ႔ ဖုန္သုတ္ေပးေနေလရဲ႕..။ဟုတ္ပါတယ္။
ဦးေလးႀကီးကသူ႔စီးပြား၊ သူ႔၀မ္းစာအတြက္ သူရွာေဖြေနတာပဲေလ ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုကပဲ
ၾကားထဲက အေနအထိုင္မတတ္ ၀င္စဥ္းစားေနတာပဲ ျဖစ္မွာပါေလ..လို႔
ပဲေျဖေတြးလိုက္ေတာ့မွပဲ ေခါင္းထဲ နည္းနည္းေပါ့သြားပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားေနတာကို ေတြ႔သြား၍ထင္သည္။ ဦးေလးၾကီးက...
“ေကာင္ေလး၊ ေနရာတကာ လိုက္ၿပီး ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔
လိုက္မဖတ္နဲ႔ ၊ မင္းပဲ ခံစားရလိမ့္မယ္ကြဲ႕၊ ဦးအေတြ႔အၾကံဳအရ ေျပာျပတာပါ”ဟု
ေျပာ၏။ကြ်န္ေတာ္ ဦးေလးႀကီးကို တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း
တစ္ခုခုေျပာမည္လုပ္ၿပီးမွ မေျပာေတာ့ဘဲ..
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဦးေလး၊ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ထားပါ့မယ္ ”
လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္၏။ တကယ္ေတာ့ ေနရာတကာ အေတြ႔အၾကံဳကသာ အေရးႀကီးေနရင္
အသက္ႀကီးတဲ့ လူၾကီးတိုင္း ဘာလို႔ လူေကာင္း မျဖစ္တာပါလိမ့္...၊အင္း ...
အေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္... ဟု ခပ္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ စဥ္းစားမိရင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သေဘာက်သလို ရွိလာတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ေနမိ၏။ ကြ်န္ေတာ္
ရယ္ေနတာကို ေတြ႕ေတာ့ ဦးေလးၾကီးက နားမလည္သလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကည့္ရင္း
စကားျဖတ္ခ်င္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။
“ကဲ .. မင္းလိုခ်င္္တာ ဘာေလးလဲ..၊ ဦးေလး
ကူရွာေပးမယ္ေလ” ဟုေျပာလာေသာအခါမွ ကြ်န္ေတာ့္ လာရင္းကိစၥကို
သတိရမိသြားတယ္..။
“အင္း ဦးေလးဆိုင္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတာနဲ႔
ေမ့ေတာင္ေမ့ေနၿပီ၊ သိပ္ေတာ့ အေရးမႀကီးပါဘူး..၊ ေတြ႔မလားလို႔ရွာေနတာ၊
........................... ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးေလ၊ အဲဒါကို ရွာတာ
မေတြ႔လို႔”
“ဟာ.... ရွိတယ္ ရွိတယ္၊ အဲဒါေလးက
ေတာ္ေတာ္ေရာင္းရလို႔ ဦး အမ်ားႀကီး မွာထားတာကြဲ႕၊ ေနာက္ထဲမွာ
မထုတ္ရေသးလို႔၊ခဏေစာင့္” လို႔ေျပာၿပီး ဆိုင္ေနာက္ထဲကို ၀င္သြားတယ္။
ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ အလိပ္လုိက္ ပါလာတယ္။အခ်ပ္ေရ
ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလိမ့္မယ္။
“ေကာင္ေလး..ေရာ့” ဦးေလးၾကီးက အလိပ္ထဲကေန တစ္ခ်ပ္ကို ထုတ္ေပးတယ္။
“မဟုတ္ဘူး ...ဦးေလး၊ ကြ်န္ေတာ္က အကုန္ယူမွာပါ”
ဦးေလးႀကီးကေတာ့ အံ့အားတသင့္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေငးၾကည့္လို႔ေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလို တစ္ခ်က္
ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း က်သင့္ေငြ ရွင္းၿပီး ဆိုင္ေလးထဲက ထြက္လာခဲ့တယ္။
လမ္းေပၚေရာက္တာနဲ႔ ဦးေလးႀကီးေျပာတဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုု ႏွဳတ္က ဖြဖြ
ေရရြတ္ရင္း အားရပါးရ ရယ္ေမာေနလိုက္မိတယ္။
“ေနရာတကာကို ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ ဖတ္ရင္ မင္းပဲ ခံစားရလိမ့္မယ္တဲ့လား.. ဟား...ဟား...ဟား...ဟား”
“ဟား...ဟား...ဟား...ဟား”
“ဟား...ဟား...ဟား...ဟား”
ရယ္လို႔ ၀သြားတာနဲ႔ လမ္းသြားလမ္းလာတခ်ိဳ႕ရဲ႕
အၾကည့္ကို ဥေပကၡာ ျပဳရင္း အိမ္ျပန္ဖို႔ ေျခလွမ္းကို ခပ္သြက္သြက္
လွမ္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။
ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ဒါေတြကို
ျပန္ကပ္ရဦးမယ္ ။ ေနရာအႏွံ႔ေပါ့..။ ျခံတံခါး၀မွာ..၊ လမ္းေပၚမွာ...၊
ဘုရားခန္းမွာ..၊ ပန္းခင္းေတြေပၚမွာ..၊ အိပ္ခန္းနံရံေတြေပၚမွာ...၊ ၿပီးေတာ့
............ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေပၚမွာ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာမရွိတဲ့
အရာတခ်ိဳ႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ဖံုးကြယ္မွဳတခ်ိဳ႕
လုပ္ရဦးမယ္ေလ။
.........................................................
.........................................................
.........................................................
လူႀကီးလူေကာင္းေယာင္ေဆာင္ဖို႔ ..............။ ။
No comments:
Post a Comment