အခ်ိန္ကား ကမၻာ့သမိုင္း၀င္ အၾကမ္းဖက္သမားၾကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေသာ
အိုစမာဘင္လာဒင္ လုပ္ၾကံခံရၿပီး ၁၀၃ ႏွစ္ အၾကာ၊ အတိအက် ဆိုရေသာ္ ေအဒီ -
၂၁၁၄…။
သမိုင္းတြင္မၾကံဳဖူးေသာ လူဦးေရ တိုးပြားမွဳပူေဖာင္းၾကီး
ေပါက္ကြဲျပီးသကာလ ကမၻာေပၚတြင္ စီးပြားေရး၊ လူမွဳေရး ပါရာဒိုင္း
အေျပာင္းအလဲမ်ား တိုးတက္ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိသည္။ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကို
တစ္ကမၻာလံုး က်င့္သံုး ၾကသည့္ေနာက္ပိုင္း ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက
စီးပြားေရးေစ်းကြက္မ်ား အျပိဳင္အဆိုင္ ခ်ဲ႕ထြင္လာၾကသျဖင့္ တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္
တစ္ႏိုင္ငံ ၊တစ္ၿမိဳ႕ႏွင့္တစ္ၿမိဳ႕ ဆက္စပ္ကာ ရြာၾကီးတစ္ရြာအျဖစ္
လံုးလံုးလ်ားလ်ား ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။
မနက္ေစာေစာပိုင္း မဟာတံတိုင္းၾကီးေပၚတြင္ အေညာင္းေျပ
လမ္းေလွ်ာက္၍ ေန႔လည္၌ ဟာ၀ိုင္အီကၽြန္းတြင္အပန္းေျဖၿပီး ညေနေစာင္း
အခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ပဲရစ္ေမွ်ာ္စင္ၾကီးေအာက္တြင္ ၀ိုင္တစ္ခြက္ ေသာက္ကာ
ေအးေအးလူလူေနႏိုင္သည္အထိ တိုးတက္ ျမင့္မားလာေသာ
ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာမ်ား အစြမ္းေၾကာင့္ ၄င္းေခတ္တြင္ ေမြးဖြားေသာ
လူသားမ်ားအေနျဖင့္ ကမၻာေပၚတြင္ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကသည္
ဟူသတတ္။
“ဟဲလို..ဦးလား အခုဘယ္ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ေနလဲဟင္…
မီးဆီမလာတာ ၾကာၿပီေနာ္…” ထိုင္းလင္းဟူေသာ ရပ္ကြက္မွ မဒီေလးတစ္ေယာက္က
အေရွ႕ေတာင္အာရွ ၿမိဳ႕နယ္ရွိ အထင္ကရရပ္ကြက္တစ္ခုမွ သူ႔ဘဲၾကီးဆီသို႔ လွမ္းၾကဴ
ေနျခင္းျဖစ္သည္။
“ေၾသာ္ .. မီးေလးကလည္း… အခု ဦးက ကမၻာ႕ရြာအလယ္ပိုင္းက
ျပင္သစ္ဆိုတဲ့ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ေန တာေလ ကိုယ့္ စီးပြားေရးမိတ္ေဆြေတြက
ပီဇာဆိုတဲ့မုန္႔ကိုမွ စားခ်င္လို႔တဲ့… အဲဒါလိုက္ေကြ်းေနတာ…ဒါနဲ႔ …မီးေလး
အားလားဟင္ … အရင္တုန္းကသြားတဲ့ ရြာစြန္က ဟာ၀ိုင္အီဆိုတဲ့
ရပ္ကြက္ကြ်န္းေလးမွာ ေတြ႕ၾကရေအာင္ေလ…အင္းပါ အင္းပါ စိတ္ခ်ပါ ဦးရဲ႕ရင္ထဲမွာ
မီးေလးအျမဲတမ္းရွိပါတယ္...မီးေလးရွိတဲ့ဆီကို ဦး ဒရိုင္ဘာလႊတ္ေပးလိုက္မယ္…
အလွျပင္ထားေနာ္… ဦးကိုခ်စ္တယ္မလား…ဟုတ္ၿပီ စိတ္ခ် ၀ယ္ေပးမယ္ ၀ယ္ေပးမယ္
ဒါပဲေနာ္….”
ကမၻာအၾကီးဆံုး မ်ိဳးေစ့မ်ိဳးစံုေရာင္း၀ယ္ေရး ကုမၸဏီၾကီးမွ
သူေဌးၾကီး ဦးသာဂိ ႏွင့္ သူ၏ စေမာေလးတို႔ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုေန ၾကသည္ကို
ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကမၻာဆိုသည့္ ရြာၾကီး မည္မွ်အထိ တိုးတက္ေနသည္ကို
ေတြ႕ႏိုင္၏။
ဦးသာဂိမွာ သူ၏ ဘိုးေဘးတို႔ လက္ထက္က အတိုင္းအဆမရွိ
ခုတ္ယူ သံုးစြဲခဲ့၍ မ်ိဳးတုန္း သေလာက္ျဖစ္သြားခဲ့သည့္ ကြ်န္း၊ ပ်ဥ္းကတိုး
စသည့္ ရွားပါး သစ္ပင္ၾကီးမ်ား၏ မ်ိဳးေစ့၊ ျမိဳ႕ျပမ်ား
တိုးခ်ဲ႕လာၾကေသာေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးစရာလယ္ေျမမ်ား ဧရိယာနည္းပါး လာသျဖင့္
လူမ်ားေစ်းၾကီးေပး ၀ယ္စား ေနၾကရရွာသည့္ ဆန္စပါးမ်ိဳးေစ့ စသည့္
ရွားပါးမ်ိဳးေစ့မ်ား၊ပ်ိဳးပင္မ်ားကို ေရာင္းခ်ေသာ ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္
သူေဌးၾကီး ျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္အလွစိုက္ရန္ လာေရာက္၀ယ္ယူၾကသည့္ လူကံုထံမ်ား၏
ကိုယ္ပိုင္ေလယာဥ္မ်ားမွာ တိုးမေပါက္ေအာင္ မ်ားျပားလြန္းလွသည့္အတြက္
ဦးသာဂိ၏ ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ၄င္းတို႔အတြက္ သီးသန္႔ ပါကင္ပါ ေဆာက္ေပးထားရ၏။
အြန္လိုင္းမွ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္၌
လူအမ်ားအတြက္ အြန္လိုင္းဆိုသည္မွာ လူလိမ္မ်ား၊ သူခိုးမ်ား၊ လူပြဲစားမ်ားသာ
ၾကီးစိုးသည့္ အဆင့္ျမင့္ ဒုစရိုက္နယ္ပယ္တစ္ခု ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ယခင္ကဲ့သို႔
လူတိုင္း ဆိုရွယ္က်က် သံုးေနၾကေသာ အြန္လိုင္းဘ၀မွ ေလ်ာက်ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္
ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ခန္႔ပင္ ရွိေနျပီ ျဖစ္သည္။ သက္ဆိုင္ရာ နည္းပညာ
ကြ်မ္းက်င္အရာရွိမ်ားက အြန္လိုင္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္မ်ားကို အလြယ္တကူ ျဖတ္ေတာက္
ႏိုင္ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္တစ္ရာစြန္းစြန္းခန္႔ကပင္ အျမစ္တြယ္ေန သည့္
ျခစားမွဳဆိုသည့္ လာဘ္ေပး ၊လာဘ္ယူမွုဳမ်ားမွာ ယခုအထိ အျမစ္မျပတ္ဘဲ
ရွိေနေသးသျဖင့္ ဒုစရိုက္သမားမ်ားထံမွ တန္စိုး လက္ေဆာင္မ်ား လက္ခံ၍
သက္ဆိုင္ရာ အိုင္တီ အရာရွိမ်ားက မ်က္စိမွိတ္ေနၾကသည့္အေလ်ာက္
အြန္လိုင္းဆိုေသာအရာမွာ ဒုစရိုက္သမားမ်ား အတြက္ လြပ္လပ္ေသာ နယ္ပယ္တစ္ခုလည္း
ျဖစ္ေနေလ၏။နည္းပညာ၏တိုးတက္မွဳလား၊ ဆုတ္ယုတ္မွဳလား မည္သို႔ သတ္မွတ္ရမည္
မသိၾကေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ္လည္း အႏွီေခတ္ကာလၾကီးတြင္ အင္တာနက္ကေဖးမွ
ထြက္လာ သူမ်ား၊ ၀ိုင္ဖိုင္ဧရိယာ အတြင္း အြန္လိုင္း တက္ေနၾကသူမ်ားမွာ
လူအမ်ား၏ ႏွာေခါင္းရွဳံ႕ျခင္း ခံေနရသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။
ဆန္စပါးမ်ားလည္း ရွားပါးလာ၍ ေစ်းႏွဳန္းမ်ား အဆမတန္
ျမင့္တက္လာသည့္အေလ်ာက္ ဟိုးေရွးအခါက ရႊံ႕ထဲ ဗြက္ထဲ ရုန္းကန္ေနရသည့္
လယ္သမားအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနရသည့္သူမ်ားမွာ အလိုလိုေနရင္း လက္ဖ်ားေငြသီးကာ
အဆင့္ အတန္း ျမင့္မားလာရံုမက ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုး လူဦးေရ တစ္ရာစာရင္းတြင္
ရာႏွဳန္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ပါ၀င္လာ ေသာေၾကာင့္ဂင္းနစ္ဟူသည့္
ကမၻာ့စံခ်ိန္မွတ္တမ္းတင္မွတ္သားၾကသည့္အဖြဲ႕၏ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္တြင္ လယ္ယာ
စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမွာ ကမၻာ့့တြက္ေခ် အကိုက္ဆံုး လုပ္ငန္းတစ္ရပ္အျဖစ္
ပထမဆံုး ပါ၀င္ခြင့္ ရလာေလ၏။
ထို႔အျပင္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသည့္အရာတစ္ခုမွာ
သူေဌးဦးသာဂိ သူ၏စေမာေလးဆီ လႊတ္လိုက္မည္ဆိုသည့္ ဒရိုင္ဘာဆို သည္ကား
ေမာ္ေတာ္ကားေမာင္းေသာ ဒရိုင္ဘာကို ေခၚဆိုျခင္းမဟုတ္ေခ်။ သူ၏
ကိုယ္ပိုင္ေလယာဥ္မ်ား အနက္မွ သူ၏စေမာေလး အတြက္ သီးသန္႔သံုးေသာ
ေလယာဥ္ကိုေမာင္းႏွင္သည့္ ပိုင္းေလာ့ကို ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔၏
လက္ရွိကမၻာတြင္ ဘီးေလးဘီး ပါေသာ ေမာ္ေတာ္ကားအေရအတြက္မွာ ကမၻာရြာရွိ
ရပ္ကြက္တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုအၾကား ဥဒဟို သြားလာပ်ံသန္းေနေသာတစ္ကိုယ္ေရသံုး
ေလယာဥ္ပ်ံမ်ိဳးစံုတို႔၏ အေရအတြက္ထက္ပင္ အဆမတန္ နည္းပါးလ်က္ရွိရာ
ေလယာဥ္ေမာင္းေသာ ပိုင္းေလာ့တို႔မွာ အလိုလိုေနရင္း ဒရိုင္ဘာဘ၀
ေရာက္သြားၾကရွာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမာ္ေတာ္ကားဆိုသည္မွာလည္း ကမၻာ့ရြာတြင္
လူနည္းစုသာရွိေသာ ဆင္းရဲသား ၊ ငမြဲ ၊ ငႏံုမ်ားသာ စီးသည့္ ေအာက္တန္းစား
သယ္ပို႔ယာဥ္ တစ္ရပ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံထားရသည့္ လူစီးယာဥ္ တစ္မ်ိဳးသာ
ျဖစ္သြားေလသည္။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ဆိုလၽွင္လည္း စီးမည့္သူမည့္သူ မရွိ၍
ထုတ္လုပ္သည့္ကမၸဏီမ်ား ဖ်က္သိမ္းသြားခဲ့ရသည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ရွစ္ဆယ္
ခန္႔ကတည္းက ျဖစ္သည္။
သို႔ရာတြင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မွာ ယခုအခ်ိန္တြင္ ကမၻာေပၚ၌
အလြန္တရာရွားပါးလာၿပီး အေရအတြက္ ရာဂဏန္းမွ်သာ ရွိေတာ့သည္ ျဖစ္ရာ
ေမာ္ေတာ္ကားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ကာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းအျဖစ္တစ္မ်ိဳး၊
လူခ်မ္းသာမ်ားက အိမ္တြင္ ေဖာ္ရိွဳးျပရန္ တစ္သြယ္ တန္ဖိုးေငြ
ေျမာက္ျမားစြာျဖင့္ ေမွာင္ခိုေလာကတြင္ ေရာင္းပန္းလွလ်က္ ရွိရာ
ယခင္ႏွစ္ငါးဆယ္၊ တစ္ရာခန္႔က ေပါေပါ ေလာေလာ ၀ယ္စီးရေသာ တရုတ္ဆိုင္ကယ္မ်ားမွာ
ယခုအခါ တန္ဖိုးျမင့္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ား ျဖစ္သြားၾက ေလသည္။
“စီးေဟာင္းဘီးေတြရမယ္ေနာ္..စီးေဟာင္းဘီးေတြ ..အီစိေတြေနာ္
၀လိို႔အဘိုးေခတ္က ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ တန္ဖိုးၾကီး စီလုပ္ပိစီး အစိေတြပါ …”
“လာထား.. လာထား ဦးသူ ရမယ္ေနာ္ ေရွးေဟာင္းရုပ္ၾကြင္းေတြ
..ဒိုင္ႏိုေဆာ အရိုးစုကေန စီေရာ္နယ္ဒို ေျခသလံုးရိုးနဲ႔ အိုဘားမား
ေခါင္းခြံအထိ ေခတ္အဆက္ဆက္ တန္ဖိုးၾကီးခဲ့တ့ဲ ပစၥည္းေတြ…..လိုတာ
အားလံုးရႏိုင္ တယ္ေနာ္္ …….”
“ဘာယူမလဲခင္ဗ် …အိုင္ပက္ ဟုတ္လား …ဘာပါလိမ့္ ေၾသာ္ သိၿပီ
…ဟိုးေခတ္ကလူေတြ အရူးထခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာက္သင္ပုန္း လိုလို ဟာကိုေျပာတာလား..
ေလာေလာဆယ္မရွိေသးဘူးခင္ဗ်..အဲဒီဟာက ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္ဗ်..
ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနရင္ လာၾကည့္ပါလား .. အမွိဳက္ပံုေတြဆီလႊတ္ထားတဲ့
ကြ်န္ေတာ့္အဖြဲ႕ေတြ ျပန္လာရင္ ရွာၾကည့္ေပးမယ္ေလ..”
ေမွာင္ခို ေရွးေဟာင္းပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္မ်ားမွ
ေစ်းေခၚသံမ်ားကလည္း ကမၻာေပၚတြင္ မည္သည့္အရာမွ် တည္ျမဲမွဳမရိွသည့္ သေဘာကို
ေဖာ္ျပေနသလားဟုပင္ ထင္ေနရေလာက္သည္။
မည္သည့္အရာမဆို ခလုတ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္ရံုျဖင့္
ခိုင္းေစ၍ရေသာေၾကာင့္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ပ်င္းရိလာၾကၿပီး လူသားလုပ္သား
အရင္းအျမစ္မ်ား ရွားပါးလာေသာ္လည္း စက္ရုပ္ကိရိယာမ်ားျဖင့္ ေနရာတိုင္း
အစားထိုး၀င္ေရာက္လာရာ အခ်ိဳ႕လုပ္ငန္းအေတာ္ မ်ားမ်ားတြင္ လူဟူ၍ပင္မရွိ
၊စက္ရုပ္မ်ားကပင္ စိုက္ပ်ိဳးျခင္း၊ ကုန္ၾကမ္းထုတ္ျခင္း၊
ကုန္ေခ်ာထုတ္ျခင္း၊ေရာင္းခ်ျခင္း မ်ားကို လူတို႔အစား ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိရာ
ယုတ္စြအဆံုး အေရးၾကီးဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ရာတြင္လည္း
စက္ရုပ္မ်ားကပင္ဆံုးျဖတ္လုပ္ေဆာင္ လ်က္ရွိ ေလသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ လူအင္အားျဖင့္
ျပဳလုပ္ရေသာ လုပ္ငန္းမ်ား၏ တန္ဖိုးမ်ားလည္း အလိုလိုေနရင္း
ျမင့္တက္လာခဲ့ေလသည္။
လူဟူေသာ သတၱ၀ါမွာ နဂိုကတည္းကပင္
ရူးေၾကာင္ေၾကာင္အမ်ိဳးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ထဲဟိုနားဒီနား သြားရာတြင္
လူကိုယ္ တိုင္ နင္းေသာ ဆိုက္ကားကို ေရွးေဟာင္းအေငြ႕အသက္ရေစရန္ ဟူေသာ
အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ တန္ဖိုးထားျပီး ေစ်းၾကီးေပးကာ
အပန္းေျဖစီးနင္းၾကသည့္အတြက္ ဆိုက္ကား ဆရာဆိုသည္မွာလည္းလူခ်မ္းသာ
စာရင္း၀င္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကေလ၏။ ယင္းကဲ့သို႔ ၀န္ေဆာင္ခ ၾကီးျမင့္သည့္အတြက္
အရင္ေခတ္ကလို ဆိုက္ကားကို လူတိုင္း နင္းစား၍မရ။စနစ္တက်ျဖင့္
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဆိုက္ကားနင္းနည္းပညာ တကၠသိုလ္ တက္ေရာက္ၿပီးမွသာ
တရား၀င္နင္းခြင့္ရၾကသည့္အတြက္ တန္ဖိုးၾကီး ဆိုက္ကားဆရာမ်ား ေမြးထုတ္ေပးသည့္
ယင္းတကၠသိုလ္မွာလည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ နာမည္ၾကီးခဲ့သည့္ ေအာက္စဖိုဒ့္၊
ကိန္းဘရစ္ခ်္၊ ေယးလ္ စသည့္ တကၠသိုလ္မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ
ကမၻာ့လူၾကိဳက္အမ်ားဆံုး တကၠသိုလ္အျဖစ္ တစ္ကမၻာလံုးမွ ေက်ာင္းသားမ်ား
ေစ်းၾကီးေပးတက္ၾကကုန္၏။
ငါ့သားကဟိုေက်ာင္းတက္ေနတာ၊ ငါ့သမီးက ဘယ္ေက်ာင္းမွာ
စသျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းၾကြား၀ါၾကေသာ မိန္းမတို႔ ၏ စကား၀ိုင္းတြင္…… …..
“ ငါ့သားက ဆိုက္ကားနည္းပညာ တက္ေနတာေလ…” ဟူေသာ စကား
တစ္ခြန္းကို ၾကြားႏိုင္သူကစကား၀ိုင္းတြင္ အေကာင္ျဖစ္ေန သည္အထိ
နာမည္ေက်ာ္ၾကားေနေသာေၾကာင့္ ဆိုက္ကားနင္း နည္းပညာတကၠသိုလ္မွာ လူခ်မ္းသာ
သားသမီးမ်ားသာ တက္ေရာက္ႏိုင္ေသာ တကၠသိုလ္အျဖစ္ ၀င့္ၾကြားႏိုင္ေသာ ကာလလည္း
ျဖစ္ေလသည္။
သို႔ရာတြင္ နည္းပညာမ်ား ၊ စီးပြားမ်ား အဖက္ဖက္မွ
တိုးတက္လာေသာ္လည္း ဟိုးယခင္ ကမၻာဦးကာလကတည္းက လူအမ်ား
စူးစမ္းရွာေဖြေနၾကသည့္ ေဆး၀ါးတစ္မ်ိဳးကို မည္သည့္ပညာရွင္ကမွ ယခုအခ်ိန္အထိ
မရွာေဖြ ၊မေဖာ္စပ္ ႏုိင္ၾကေသးေပ။၄င္းမွာ လူအမ်ား၏ ဆႏၵတြင္ အငမ္းမရ
ေတာင့္တေနၾကသည့္ မေသေဆး(သို႔) အသက္ရွည္ေဆးပင္ျဖစ္သည္။ကမၻာ့ေဆးပညာရွင္မ်ားက
စုေပါင္း၍ မည္သို႔ပင္ ၾကိဳးစားေဖာ္စပ္ပါေသာ္လည္း မရရွိခဲ့သည့္ အတြက္
အဆိုပါေဆး ေဖာ္စပ္ႏိုင္သူအား ဆုေတာ္ေငြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ီးျမင့္မည္ဟု
ေၾကျငာခ်က္တစ္ရပ္ထုတ္ကာ အြန္လိုင္းတြင္ေၾကာ္ျငာျခင္း၊စာေစာင္
ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာျခင္း၊ တယ္လီေဗးရွင္းတြင္ ေၾကာ္ျငာျခင္း …စသျဖင့္
အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆာင္ရြက္ၾကေလ၏။ သို႔ရာတြင္ ေၾကာ္ျငာခသာ
ေထာင္းသြားသည္၊ေဖာ္စပ္ႏိုင္သည့္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ် ေပၚထြက္မလာခဲ့ေပ။
ထို႔အျပင္ ကမၻာ့ လူဦးေရ အဆမတန္ တိုးပြားလာမွဳႏွင့္အတူ
ကမၻာ့အုပ္ခ်ဳပ္မွဳအဖြဲ႕အစည္းအတြက္ ေခါင္းခဲစရာ မထင္မွတ္ ထားေသာ ျပသနာ
တစ္ရပ္လည္း ကမၻာေပၚတြင္ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိသည္။ ၄င္းမွာ ကမၻာေပၚတြင္
ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း လူေပါင္း သိန္းႏွင့္ခ်ီ ေမြးဖြားေနသလို လူေပါင္း
သိန္းခ်ီမွာလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေသဆံုးလ်က္ရွိရာ ေန႔စဥ္
ကေလးမ်ား ေမြးဖြားရန္ ဆရာ၀န္ ၊ ေဆးရံု အလံုအေလာက္ ရွိသည့္အတြက္
အဆင္ေျပေနေသာ္လည္း အလြန္မ်ားျပားလ်က္ရွိေနေသာ ေသဆံုးသူ အေရအတြက္ေၾကာင့္
အခက္ေတြ႕ေနၾကျခင္းျဖစ္၏။ အဓိက ျပသနာမွာ ၄င္းတို႔ကို မီးသျဂိဳဟ္ရန္
ကမၻာ့အစိုးရ၌ မီးသျဂိဳဟ္စက္ အလံုအေလာက္ရွိေသာ္လည္း ေစတနာ့၀န္ထမ္းမ်ား
ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ား အလံုအေလာက္ မရွိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္
အခ်ိန္မ်ားက ၄င္းလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက
အခမဲ့ကူညီခဲ့၍ အခက္အခဲမရွိခဲ့ေသာ္လည္း ၂၁ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းမွစ၍ လူတို႔၏
အမူအက်င့္မ်ား ေျပာင္းလဲလာၿပီးသည့္ေနာက္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္
အတၱစိတ္မ်ား မ်ားျပား လာၿပီး ပရဟိတစိတ္မ်ား တျဖည္းျဖည္း
ေလ်ာ့နည္းလာခဲ့သည္ျဖစ္ရာ ၄င္းနာမွဳကူညီေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ
နစ္ျမွဳပ္လုပ္ကိုင္မည့္ ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းမ်ား ရွားပါးလာခဲ့၏။
ထို႔ျပင္ ၄င္းလုပ္ငန္းမ်ားမွာ
လူမွဳေရးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာေၾကာင့္ စက္ကိရိယာမ်ားျဖင့္
အစားထိုးေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ရန္လည္း မျဖစ္သည့္အတြက္ ကမၻာ့အစိုးရမွ
ေလွ်ာက္လႊာမ်ားေခၚယူ၍ ၀န္ထမ္းအမ်ားအျပား ခန္႔ထား ခဲ့ေသာ္လည္း လစာနည္း သည္က
တစ္ေၾကာင္း၊ ၾကားေပါက္မရသည္ကတစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္
ႏွဳတ္ထြက္သြားၾကသည္က ခပ္မ်ားမ်ား ျဖစ္ရာ ကမၻာႏွင့္အ၀ွမ္းရွိ သက္မဲ့
ရုပ္အေလာင္းမ်ားအား အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီ သျဂိဳဟ္ႏိုင္ရန္အတြက္္
ကမၻာ့အစိုးရအဖြဲ႕မွ ေအာက္ပါ အတိုင္း အေရးေပၚ ကတ္ဘိနက္ အစည္းအေ၀းတစ္ရပ္ပင္
ျပဳလုပ္ကာ နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွာခဲ့ရ၏။
“ကဲ …မင္းတို႔သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ..
ငါတို႔အဖြဲ႕၀င္ေတြအားလံုးပါ၀င္တဲ့ ကမၻာ့အစိုးရအဖြဲ႕ဟာ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္
အျပဳသေဘာ ေဆာင္ၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တာ ၾကာၿပီ…အခုေတာ့ သမိုင္းမွာ ရွက္စရာ
ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျဖစ္တဲ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ျပသနာတစ္ခုနဲ႔ပဲ
ငါတို႔အစိုးရအဖြဲ႕ကို ကမၻာသူ.. ကမၻာသားေတြ ျငိဳျငင္ေနၾကၿပီ..
အားလံုးဒီကိစၥကို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္း ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေကာင္းမြန္တဲ့
အၾကံဥာဏ္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္…..” ကမၻာ့သမၼတၾကီးက အစည္းအေ၀းကုိ
စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္သည္။
စတင္ၿပီး မေရွးမေႏွာင္းတြင္...........
“သက္မဲ့ခႏၶာကိုယ္ေတြကို သဘာ၀နည္းနဲ႔ ေဆြးျမည့္ေစၿပီး
သဘာ၀ေျမၾသဇာ ထုတ္လုပ္ရင္ေကာင္းမယ္” ကမၻာ့ စိုက္ပ်ိဳးေရး ဆိုင္ရာ ၀န္ၾကီးက
ပထမဆံုး အၾကံျပဳ၏။
“ဒါမွမဟုတ္ ဓါတုနည္းနဲ႔ ေလာင္ကြ်မ္းေစၿပီး
ေလာင္စာအသစ္တစ္မ်ိဳး ခပ္မ်ားမ်ားထုတ္ရင္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဒါမွ လူေတြရွိေနသ၍
ေလာင္စာေတြ ရွိေနမွာပဲ ” စြမ္းအင္ဆိုင္ရာ ၀န္ၾကီးတစ္ဦးကလည္း ယင္းသို႔
အဆိုျပဳ၏။
“အဲဒါေတြထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ အၾကံတစ္ခု
ေပးခ်င္ပါတယ္..ေသဆံုးမွဳေတြကိုေတာ့ တားလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး.. ငါးႏွစ္အတြင္း
တစ္အိမ္ေထာင္ကို အမ်ားဆံုး တစ္ေယာက္ႏွဳန္းနဲ႔ သာ ေသဆံုးခြင့္ေပးၿပီး
ပိုျပီးေသဆံုးရင္ ဒဏ္ေငြ ျဖစ္ျဖစ္၊ အခြန္ေငြျဖစ္ျဖစ္ ႏွဳန္းထားတစ္ရပ္
သတ္မွတ္ၿပီး ေကာက္ခံမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရြာၾကီးအတြက္
တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အက်ိဳးရွိမယ္ထင္ပါတယ္…” ကမၻာလုံးဆိုင္ရာ အေကာက္ခြန္အရာရွိ
ၾကီးက သူ၏ မဟာအၾကံျပဳခ်က္ကို တင္သြင္း၏။
အဆိုပါကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖင့္
အၾကံျပဳခ်က္အမ်ားအျပား ေပးၾကေသာ္လည္း ေပါက္တတ္ကရ အၾကံမ်ားသာ ျဖစ္ေနသျဖင့္
ကမၻာ့ သမၼတၾကီးက
“ေတာ္ၾက…ေတာ္ၾက မင္းတို႔ ဟာေတြက တစ္ခုမွ အဆင္မေျပဘူး
…ငါလိုခ်င္တဲ့အေျဖကတစ္မ်ိဳး ..မင္းတို႔ ေပးတဲ့အၾကံ ေတြက
ေသာက္တလြဲေတြခ်ည္းပဲ… ေမးစရာလူလည္းကုန္ၿပီ…ဒီကိစၥ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမွန္းကို
မသိေတာ့ဘူး..ဟူး..... မေသေဆး ေဖာ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မဆိုးဘူးကြ …ဟိုေခတ္က
လူဘယ္ေလာက္တက္တက္ အျမဲတမ္း ဆံ့ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကား ဆိုတာေတြေတာင္
ေပၚခဲ့ေသးတာပဲ…လူဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ဒို႔ကမၻာၾကီးက လက္ခံလို႔ရတယ္ကြ… အခုေတာ့
ဘယ္လို လုပ္ၾကမတုန္း..”
ယင္းကဲ့သို႔ ေပါက္ကြဲေနေသာ္လည္း မည္သူမွ် အေျဖတစ္ခု မထုတ္ႏိုင္ၾက။ထိုအခ်ိန္တြင္ကမၻာ့ အာကာသသိပၼံ ၀န္ၾကီးက
“ကြ်န္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္း ေျပာခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ…. ဒီကိစၥနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ တျခားအေၾကာင္းအရာတစ္ခုပါ”
“ေလာေလာဆယ္ ကိစၥေတာင္ အဆင္မေျပေသးတာ ...မင္းေျပာခ်င္ရင္
ေနာက္မွေျပာကြာ...အခုလို အေရးၾကီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာတစ္ျခားအရာေတြ
နားမေထာင္ႏိုင္ေသးဘူးကြ” သမၼတၾကီးက ရွဴးရွဴးရွားရွား ျပန္ေျပာလိုက္ သျဖင့္
၄င္း ၀န္ႀကီးခမ်ာ ကုပ္ကုပ္ ကုပ္ကုပ္ျဖင့္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္ရ၏။
အားလံုးေခတၲမွ် ၿငိမ္သြားၿပီး မၾကာမီ ............
“ကြ်န္ေတာ္ အၾကံျပဳခ်က္တစ္ခု တင္သြင္းခ်င္ပါတယ္”
အစည္းအေ၀းခန္းမ ေခ်ာင္တစ္ေနရာတြင္ ကုပ္ေနေသာ ကမၻာ့
စီးပြားေရး၀န္ၾကီးမစၥတာ အီကို၏ အသံျဖစ္သည္။ ယခု ၂၂-ရာစုတြင္ လူတိုင္းနီးပါး
စီးပြားေရးအဆင္ေျပေနၿပီး ကိုယ္ပိုင္ ကုန္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား
လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ ေခတ္ျဖစ္၍ ၄င္း၀န္ၾကီး မွာ ကမၻာ့အစိုးရအဖြဲ႕တြင္
ေရွးကကဲ့သို႔ သိပ္အေရးမပါေတာ့ဘဲ ေခ်ာင္ထိုးထားျခင္း ခံထားရသည့္ အိမ္ျဖည့္
၀န္ၾကီးတစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ဆက္လက္၍မရဲတရဲေလသံျဖင့္..............
“ကြ်န္ေတာ့္ အၾကံေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်…ကြ်န္ေတာ္တို႔
ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အခက္အခဲကို တစြန္းတစ သိရွိေနတဲ့ စီးပြားေရး
လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဦးသာဂိ ေပးတဲ့အၾကံျဖစ္ပါတယ္”
“ဆိုစမ္းပါဦး”သမၼတၾကီးက ေနာက္ဆံုး ေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္အျဖစ္ယူဆၿပီး ဆက္လက္ေမးျမန္းရာ မစၥတာအီကိုက
“သူကေျပာပါတယ္… ဒီကစၥ ေျဖရွင္းဖို႔က လြယ္လြယ္ေလးပါတဲ့…ဒီလိုပါခင္ဗ်………………………………..”
ဆံုးေအာင္နားေထာင္ၿပီးေနာက္ သမၼတၾကီးက ေတြးေတြးဆဆျဖင့္.......
“အင္း …မဆိုးဘူးကြ ဒီအၾကံ …မနက္ျဖန္ကစၿပီး အျမန္ဆံုး အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ္.. အားလံုး ဒီအၾကံကို ကန္ကြက္ဖို႔ရွိလား”
“မရွိပါဘူး” ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီးေရာသေဘာျဖင့္ အားလံုး
တညီတညြတ္ထဲ ေျဖၾကားၿပီးေနာက္ အေရးေပၚအစည္းအေ၀းကို အဆံုးသတ္လိုက္ၾက၏။
အဆိုပါ အစည္းအေ၀းက်င္းပၿပီး ေနာက္တစ္ရက္တြင္ ……………………..
ေၾကျငာခ်က္
ကမၻာ့ လူဦးေရ အဆမတန္ တိုးပြားလာမွဳႏွင့္အတူ
ကမၻာေပၚတြင္ ၾကီးမားေသာ အခက္အခဲၾကီးတစ္ရပ္ျဖစ္ေပၚ လ်က္ရွိပါသည္။ ၄င္းမွာ
ကမၻာသူ၊ကမၻာသားမ်ား သိရွိေနၾကသည့္အတိုင္း ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းရွားပါးမွဳ၊
၀န္ထမ္းမ်ား မတည္ျမဲမွဳေၾကာင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေသဆံုးသြားေသာ
လူသားမ်ားအား သျဂိဳဟ္ျခင္း ကိစၥ ေဆာင္ရြက္ရန္မွာ ကြ်န္ုပ္တို႔အေပၚတြင္
ၾကီးမားေသာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးၾကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလ်င္ ကြ်န္ေတာ္မ်ား
အစိုးရအဖြဲ႔ကိုယ္တိုင္ မည္သို႔မွ် မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္
၄င္းလုပ္ငန္းႀကီးအား ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္မည့္ ေအာက္ပါ
လုပ္ငန္းရွင္(၃)ဦးအား စီစစ္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ယေန႔မွစ၍ လႊဲအပ္လိုက္သည္။
၁။ မစၥတာ ဒီဂိတ္ ( မိုက္ခရိုေဆာ့ဖ္ကုမၸဏီ )
၂။ ဦးသာဂိ ( သာဂိအင္ဆန္း ကုမၸဏီ )
၃။ မစၥတာ ခ်ိဳင္း ( ENG ကုမၸဏီ )
သို႔ပါ၍ ေသဆံုးသူမ်ားအား အထက္ပါ ကုမၸဏီ (၃)ခုအနက္မွ
ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ၀န္ေဆာင္မွဳအဖြဲ႕အစည္းျဖင့္ က်န္ရစ္သူ မိသားစုမွ အခမဲ့
သၿဂိဳဟ္ႏိုင္ပါသည္။
၄င္းလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအား ေပးေခ်ရမည့္
နာေရး၀န္ေဆာင္မွဳအတြက္ က်သင့္ေငြမ်ားကို ကမၻာ့ ဘဏ္မွ စိုက္ထုတ္
ေပးေခ်သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ပံု
(ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ သမၼတ)
ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ျပန္ၾကားေရး ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္မွ
ကမၻာအႏွံ႔အျပားရွိ ရပ္ကြက္မ်ားသို႔ အထက္ပါအတိုင္း ေၾကျငာခ်က္ တစ္ေစာင္အား
သမၼတၾကီးလက္မွတ္ျဖင့္ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာလိုက္ေသာအခါ တစ္ကမၻာလံုး
အုန္းအုန္းက်ြတ္ကြ်တ္ ျဖစ္သြားၾက၏။ သို႔ရာတြင္ မ်ားမၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္း
၄င္းလုပ္ငန္းၾကီးအား အဆိုပါ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ၾကီး(၃)ဦးက
ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေဆာင္ရြက္ျပႏိုင္ေသာ အခါတြင္မွ ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားမ်ားေရာ
... သမၼတၾကီးပါ စိတ္ေအး သြားေလေတာ့သည္။
လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ခြင့္ ရရွိေသာ
လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအနက္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ မစၥတာ ဒီဂိတ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ
ႏွစ္တစ္ရာခန္႔က ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုး သူေဌးတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္
ကြန္ျပဴတာလုပ္ငန္းရွင္ ဘီဂိတ္၏ ေျမးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ၄င္းပုဂၢိဳလ္မွာ
သူ၏အေဖျဖစ္ေသာ မစၥတာစီဂိတ္ လက္ထက္က ကြန္ျပဴတာ ပစၥည္းမ်ား မၾကံဳစဖူး
အေရာင္းထိုင္းမွဳကပ္ေဘးတစ္မ်ိဳးႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရသျဖင့္ ေဒ၀ါလီခံရလု
နီးပါးျဖစ္ခဲ့သည့္ မိုက္ခရိုေဆာ့ဖ္ကုမၸဏီၾကီးကို ကယ္တင္ရန္အတြက္
ေရာင္းမစြံေတာ့သည့္ ကြန္ျပဴတာပစၥည္းမ်ားအစား ထုတ္ကုန္တစ္မ်ိဳး ေျပာင္းလဲကာ
မိုက္ခရိုေဆာ့ဖ္အုတ္ဖုတ္လုပ္ငန္း တည္ေထာင္၍
သူ၏အဖိုးစတင္ခဲ့သည့္ကုမၸဏီၾကီးအား ျပာပံုထဲမွ ဆြဲထုတ္ခဲ့သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။
သူေဌးၾကီး ဦးသာဂိအျပင္ ေနာက္ဆံုးေရြးခ်ယ္ခံရသူ
လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ မစၥတာခ်ိဳင္းဆိုသည္မွာကား ႏွယ္ႏွယ္ ရရမဟုတ္။
လူတို႔ စြန္႔ပစ္ေသာ အညစ္အေၾကးမ်ားမွ ထြက္လာေသာ ဓါတ္ေငြ႕မ်ားအား
ဓာတုပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစပ္၍ စက္တပ္ယာဥ္မ်ား သံုးရန္ ENG (အီးအန္ဂ်ီ)
ဆိုသည့္ ဆုိသည့္ ဓါတ္ေငြ႕တစ္မ်ိဳး ကို ဖန္တီးခဲ့သည့္ စြန္႔ဦးတီထြင္
လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။သူသည္ သူ၏မူပိုင္ ENG ဓါတ္ေငြ႔မ်ား
ထုတ္လုပ္ရန္အတြက္ ကမၻာေပၚရွိ အိမ္ေထာင္စုအေတာ္မ်ားမ်ား သံုးစြဲလ်က္ရွိသည့္
အိမ္သာက်င္းမ်ားအား ေလလံဆြဲ၀ယ္ယူခြင့္ ရထားသူျဖစ္သည္။
ဤသို႔ျဖင့္ နာေရးကူညီမွဳ လုပ္ငန္းၾကီးအား
ပုဂၢလိကပိုင္ ေျပာင္းလဲၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္မွ ကမၻာ့အစိုးရတို႔
ေခါင္းခဲေနရသည့္ ကိစၥႀကီး အဆင္ေျပသြားခဲ့ေလသည္။ ၄င္းကုမၸဏီၾကီးမ်ားကလည္း
အစပိုင္းတြင္ သာတူညီမွ် စုေပါင္း ေဆာင္ရြက္ၾကေသာ္လည္း ကမၻာ့ဘဏ္မွ
နာေရးလုပ္ငန္းမ်ား အတြက္ ကုန္က်စရိတ္အျဖစ္ နာေရးတစ္ခုအတြက္ ၀န္ေဆာင္ခ ေဒၚလာ
(၁၀၀၀၀)ႏွဳန္းျဖင့္ ေပးေခ်လ်က္ ရွိေသာေၾကာင့္
အလြန္တြက္ေခ်ကိုက္လ်က္ရွိေနၾကသျဖင့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ စီးပြားသမားတို႔၏
ထံုးစံအတိုင္း မိမိတို႔ ကုမၸဏီျဖင့္ နာေရးမ်ားမ်ား ၀င္ေရး အၿပိဳင္အဆိုင္
ေၾကာ္ျငာၾကေလ ကုန္၏။
“ မိုက္ခရိုေဆာ့ဖ္ျဖင့္ ေကာင္းကင္ဘံုခရီးသို႔
သြားေရာက္ပါက တိုင္ေတနီယမ္အေခါင္းျဖင့္ ပို႔ေဆာင္ေပးမည္။ ဖုန္းသာ
ဆက္လိုက္ပါ ။ (၁၅)မိနစ္အတြင္း လူၾကီးမင္းတို႔ ကိစၥအား အၿပီးအစီး
ေဆာင္ရြက္ေပးပါမည္။ (ေရသန္႔ဘူး ကမ္းျခင္း၊ ယပ္ေတာင္ကမ္းျခင္း အပါအ၀င္)
”...........ဟူ၍ တစ္မ်ိဳး ၊
“ လူတိုင္းအတြက္ သာဂိ ရွိတယ္...
က်န္ရစ္သူမိသားစုအတြက္ ဗလာမပါ ကံစမ္းမဲ အပါအ၀င္ လက္ေဆာင္
ပစၥည္းမ်ားစြာျဖင့္ ၾကိဳဆိုေနသည္။လိုအပ္ပါက အပီအျပင္ ငိုယိုေပးမည့္ အဖြဲ႕ပါ
အခမဲ့ ထည့္ေပးမည္။”.....ဟူ၍ တစ္ဖံု ၊
“ ကြ်န္ေတာ္မ်ား ENG ကုမၸဏီျဖင့္
ပို႔ေဆာင္သျဂိဳဟ္ပါက သြားေလသူတို႔၏ အရိုးျပာမ်ားအား စုေပါင္း၍ လကမၻာ
ေပၚသို႔ သြားေရာက္ၾကဲခ်ေပးပါမည္။ က်န္ရစ္သူ မိသားစုမ်ားအား စုေပါင္း၍
တစ္ရက္လ်င္ တစ္ၾကိမ္ ဒစ္စကို ဗဲရီး လြန္းျပန္ယာဥ္ျဖင့္ ကမၻာတစ္ပတ္
လည္ပတ္ခြင့္ ေပးမည္။(ေန/စား စရိတ္ၿငိမ္း)………….ဟူ၍ တစ္နည္း၊
အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာနည္းမ်ားျဖင့္ မရိုးရေအာင္
ဆြဲေဆာင္ေၾကာ္ျငာၾကေလေသာခါ ကမၻာေပၚတြင္ ေနာက္ထပ္ျပႆနာ တစ္ခု
ေပၚေပါက္လာျပန္၏။ ယင္းမွာ ကမၻာေပၚရွိ ရပ္ကြက္အသီးသီး၌ ေသဆံုးမွဳႏွဳန္း
ရုတ္ခ်ည္း ျမင့္တက္လာ ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
“အေဖ … ေနသာရဲ႕လား
ဆရာ၀န္ကေတာ့ေျပာတယ္..သိပ္မခံေတာ့ဘူးတဲ့ … မထူးေတာ့ပါဘူးအေဖရယ္… ျမန္ျမန္သာ
ေသလိုက္ပါေတာ့… ဦးသာဂိၾကီးက ဒီတစ္ပတ္ ပစၥည္းအသစ္ေတြ မဲေဖာက္ေပးမွာတဲ့
……..” “ ဂစ္ ”….
“ကြ်န္ေတာ့္ဦးေလးက သန္သန္မာမာၾကီးဗ်….
မထင္ရဘူး…ဘယ္လိုဆံုးတာလဲ ဟုတ္လား…. ဒီလိုဗ်… တစ္ေန႔က ၀ရန္တာမွာ ပန္းပင္
ေရေလာင္းေနရင္း ကြ်န္ေတာ္က အိမ္ျပင္ အထြက္ သူ႔ကို တမင္တကာ(အဲ)မေတာ္တဆ
၀င္တိုက္မိ တာ တိုက္ေအာက္ကို ျပဳတ္က်ပါေလေရာဗ်ာ….”
“ေမာင္ေရ …ေမာင့္အေဖၾကီးေလ …မနက္က အိပ္ယာထဲကေန
ေရေသာက္ခ်င္တယ္ ေျပာတာနဲ႕….ခင္လည္း စင္ေပၚမွာ ဘူးတစ္ဘူးေတြ႕တာနဲ႕
ေရဘူးထင္ၿပီး တိုက္လိုက္တာ ပိုးသတ္ေဆးဘူးႀကီးျဖစ္ေနတယ္ … ဒါေပမယ့္္
ကိစၥမရွိပါဘူး... ခင္တို႔လည္း ဟန္းနီးမြန္း မထြက္ရေသးဘူး မလား...
ေယာကၡမၾကီး အရင္းျပဳၿပီး ENG နဲ႕ ကမၻာပတ္လိုက္ ၾကရေအာင္ေနာ္ ….ေမာင္….”
……စသျဖင့္ စသျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္
ေသဆံုးမွဳမ်ား တဟုန္ထိုး ျမင့္တက္လာေသာေၾကာင့္ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ
သမၼတၾကီးခမ်ာ ေနာက္ထပ္ ေခါင္းခဲရျပန္ေလ၏။ဟုတ္ေပသည္။ မသာတစ္ခု
အရင္းျပဳရံုျဖင့္ ကံေကာင္းပါက ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းပင္
သူေဌးျဖစ္သြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အဆြယ္ေကာင္းသည့္ မသာကန္ထရိုက္တို႔၏
၀န္ေဆာင္မွဳ ျမွင့္တင္ေရး အစီအစဥ္မ်ားေၾကာင့္ မစည္ကားအပ္ေသာေနရာတြင္
လူအမ်ား စတင္စည္ကားစျပဳလာသည္။ အခ်ိဳ႕မွာလူနာက ေဆးရံုတက္တုန္းရွိေသးသည္…
ၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္ေတာင္မွ လုပ္ထားလိုက္ၾကေသးသည္။
ထိုသိုျဖင့္ သမၼတၾကီးမွာ စိတ္ညစ္ညစ္ျဖင့္
၄င္းကိစၥအား ထပ္မံ ေျဖရွင္းရန္အတြက္ အစည္းအေ၀း ေနာက္တစ္ေခါက္
လုပ္ရျပန္ေလသည္။
အစည္းအေ၀းစတင္သည္ႏွင့္ ............
သမၼတၾကီးက စကားမစရေသး…ကမၻာ့ အာကာသသိပၼံ ၀န္ၾကီးကစတင္လာသည္။
“သမၼတၾကီးခင္ဗ်ာ…ကြ်န္ေတာ္
အရင္အစည္းအေ၀းတုန္းက တင္ျပေပမယ့္ သမၼတႀကီးက ေနာက္မွေျပာဆိုလို႔
ဆိုင္းငံ့ထားရတဲ့ကိစၥကို တင္ျပခ်င္ပါတယ္...တစ္ဆိတ္ေလာက္
နားေထာင္ေပးပါခင္ဗ်ာ...အရမ္းကို အေရးၾကီးေနလို႔ပါ....”
“လာျပန္ၿပီလား...အခုခ်ိန္မွာ အေရးအၾကီးဆံုး
ကိစၥက တစ္ခုတည္းရွိတယ္ကြ... ဒါထက္ အေရးၾကီးတာ ဘာမွမရွိဘူး...
ေနာက္မွေျပာကြာ...”
“ဟို...ဟို...ဒါကေလ ....”
“ေတာ္...လို႔ ေျပာေနတယ္...ငါ့ေခါင္းထဲမွာ အခု ျပႆနာက လြဲၿပီး တစ္ျခားဟာေတြ မစဥ္းစားႏိုင္ေသးဘူးကြ”
အာကာသသိပၼံ ၀န္ၾကီးခမ်ာ မ်က္စိပ်က္၊
မ်က္ႏွာပ်က္ျဖင့္ ေနာက္သို႔ ဆုတ္သြားရေလသည္။ဒါေတာင္ ပါးစပ္က ဘာေတြ
ရြတ္ေနေသးသည္မသိ….။ပြစိ..ပြစိႏွင့္…။
“အင္း… လူေတြ လူေတြ ခက္တယ္… ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာ
လူ႔အလို နတ္မလိုက္ႏိုင္ဆိုတာ ….ကဲကဲ ၾကာတယ္ အဲဒီ မသာ ကန္ထရိုက္တာေတြကို
ေခၚစမ္း…..”
သမၼတၾကီး ေဒါသေပါက္ကြဲေနေလၿပီ။ မစၥတာ
အီကိုခမ်ာလည္း ေနစရာမရွိ ျဖစ္ေနရရွာသည္။ သမၼတၾကီး က သတိရတိုင္း သူ႔ကို
ေခၚေခၚ ေငါက္ေနသည္မွာ ယေန႔မနက္က သံုးေခါက္အပါအ၀င္ ေလးဆယ့္ကိုးေခါက္
ရွိေပၿပီ။ မၾကာမီ လုပ္ငန္းရွင္ၾကီး သံုးဦး သမၼတႀကီးေရွ႕ ေရာက္လာေလ၏။
“ကဲ …မင္းတို႔ေျပာစမ္း…. မင္းတို႔ရဲ႕
ေလာဘေတြေၾကာင့္ လူေတြ အရင္ကထက္ သံုးဆေလာက္ ပိုေသေနရတယ္ ငါတို႔
မတတ္ႏိုင္လို႔ မင္းတို႔ကို အားကိုးကာမွ လူမ်ိဳးေတြ ျပဳတ္ေတာ့မယ္…ၾကာရင္
ငါေတာင္က်န္ပါ့မလားမသိ….အဲဒါ ဘယ္သူ႔မွာ တာ၀န္ရွိသလဲ …ေျဖစမ္း…”
“ဒါက ဒီလိုရွိပါတယ္…လူ႔တို႔က လုပ္ဆိုလို႔
၀လိုို႔က လုပ္တယ္ေလ…အခုလို ဇီးကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ ထြန္းကားေန တဲ့ေခတ္မွာ
တီရားဥပေဒ မခ်ိဳးေဖာက္ရင္ စီးပြားေရးကို လုလုလပ္လပ္ လုပိုင္ခြင့္
စိတယ္မလား…သာမီတ ၾကီးရဲ႕” …….. ဟု မစၥတာ ခ်ိဳင္းက စတင္ေျပာဆိုလိုက္ရာ မစၥတာ
ဒီဂိတ္ကလည္း ….
“က်ဳပ္တို႔က မလုပ္နဲ႔ဆို …အခု မလုပ္ရံုပဲ…
ဒါဆိုရင္ေတာ့ သမၼတႀကီးတို႔ အရင္လိုပဲ ျပန္လုပ္ၾကေပါ့…က်ဳပ္တို႔က
လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔မ်ား မထင္နဲ႔… လူသားအားလံုး ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ကုသိုလ္
ျပဳေနတာဗ်…” ဟု လူ႔အခြင့္အေရးအား အေလးထားသလို ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာေလ၏။
ထို႔ေနာက္ ဦးသာဂိက သမၼတႀကီးအနားကပ္၍ေလသံတိုးတိုးျဖင့္………
“ဒီမွာ.. သမၼတႀကီးရဲ႕…အခုလိုျဖစ္ေတာ့ေကာ
ဘာအေရးလဲ… က်ြန္ေတာ္တို႔…သမၼတႀကီးတို႔ အမ်ိဳးေတြလည္း ပါတာမဟုတ္ဘူး…
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြက သူတို႔ေတြထက္စာရင္ ဦးေႏွာက္ပိုေကာင္းၾကတဲ့
လူတန္းစားတစ္ရပ္မွာ ရွင္သန္ေနတဲ့သူေတြ မဟုတ္လားဗ်… အခုေန သမၼတႀကီးမသိသလို
ေနေပးရင္…. သမၼတႀကီးအလွည့္က်ရင္ ေရႊသား စစ္စစ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အေခါင္းနဲ႔
သီးသန္႔ ပို႔ေဆာင္ေပးပါ့မယ္… ဘယ္လိုလဲ…” ဟုပင္ ကပ္ေျပာလာရာ သမၼတႀကီးခမ်ာ
အရင္လိုပဲ ျပန္လုပ္ရႏိုးႏိုး …ေရႊအေခါင္းနဲ႔ပဲ ေသရႏိုးႏိုး ဟုပင္
ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားေလ၏။စီးပြားေရးသမားတို႔ကား ေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းေလစြ…။
“ ငါေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနၿပီေဟ့…. ဒီျပႆနာကလည္း
တစ္ျခားသူေတြ သမၼတလုပ္တုန္းက မျဖစ္ပဲ ငါ့က်မွ လာျဖစ္ရ တယ္လို႔…. ကဲ ေအာက္က
၀န္ၾကီးေတြ …မင္းတို႔က ဘာေတြလဲကြ … အစည္းအေ၀းဆိုရင္ ေပါက္ကရ ေျပာ …
ေကြ်းတာစားၿပီး ျပန္ရံုပဲလား…. အၾကံေလး ဘာေလး ထုတ္ၾကဦးေလကြာ…”
ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ၀န္ၾကီးမ်ားမွာ မည္သို႔မွ်
အၾကံေပးႏိုင္စြမ္းမရွိ သျဖင့္ အားလံုး ကိုယ္စီကိုယ္စီ ေခါင္းမ်ားသာ
တြင္တြင္ ငံု႔ေနေလသည္။
“အဓိက က ဒီကိစၥအတြက္ အစည္းအေ၀း ကို ငါ
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးကြ…ငါတို႔ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး အေျဖရွာ ၾကရင္
တစ္ခုခုေတာ့ ထူးျခားႏိုင္ပါတယ္…”
သမၼတႀကီးခမ်ာ မည္သို႔မွ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘဲရွိေနစဥ္ တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရသြားၿပီး ….
“ဟိုဖက္က သိပၸံ၀န္ႀကီး …ခုနက မင္း တင္ျပမယ္ဆိုတာ
ဘာလဲကြ… ေလာေလာဆယ္ အေျဖမထြက္ေသးတဲ့ အတူတူ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ မင္းေျပာတာ
နားေထာင္ၾကည့္မယ္…”
ထိုအခါ အာကာသသိပၼံ ၀န္ၾကီးက တုန္တုန္ရီရီျဖင့္ …
“သမၼတႀကီးခင္ဗ်ာ… အခု ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကို အေလးအနက္ထား
ေစခ်င္ပါတယ္…ကြ်န္ေတာ္ၿပီးခဲ့တဲ့ အေခါက္ကတည္းက ေျပာမလို႔… သမၼတႀကီးက အတင္း
ပိတ္ထားလို႔ပါ….”
“ေအးပါကြာ… ေအးပါ .. ခုေျပာၾကည့္ေလ”
“ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ ကိစၥက အခုဆိုရင္ အရမ္းကို
နီးကပ္ေနပါၿပီ…ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ နားေထာင္ၿပီးရင္ အစည္းအေ၀း ကို
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ သမၼတႀကီးရဲ႕ ဆႏၵလည္း လံုး၀
ျပည့္၀သြားေစရပါမယ္.လို႔ အာမခံပါတယ္”
ထိုအခါ သမၼတႀကီး ၏ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္ပလာၿပီး …
“ေဟ… ဒါဆို ျမန္ျမန္ေျပာေလကြာ … ဒါ တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ မင္းကို ရာထူး တိုးေပးမယ္ကြာ…ဟုတ္ၿပီလား..”
“ဒီလိုပါ…လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က ကြ်န္ေတာ္
နကၡတ္တာရာၾကည့္ေမွ်ာ္စင္ေပၚကေန ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္ေနတုန္း… မထင္မွတ္ဘဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမၻာၾကီးဆီကို ဦးတည္လာေနတဲ့ အခ်င္း သံုးမိုင္ေလာက္ ရွိတဲ့
ၿဂိဳဟ္ပဲ့ၾကီးတစ္ခုကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္… ”
“အင္း..ဆက္ေျပာပါဦး…”
“ဒါကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္သူ႕ကို မွ
မေျပာဘဲ ေသခ်ာသည္ထက္ ေသခ်ာေအာင္ ေလ့လာစစ္ေဆး ေနခဲ့တာပါ… ကမၻာၾကီးကို
လံုး၀မလြဲဘဲ မၾကာခင္ ၀င္တိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္သိသိခ်င္းပဲ
ကြ်န္ေတာ္ သမၼတႀကီးကို တင္ျပဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္..ဒါေပမယ့္
သမၼတႀကီးက လက္မခံတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အခုမွ တင္ျပရတာပါ…”
သမၼတႀကီးခမ်ာ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနေလၿပီ…။
“မင္းဟာက ေသ…ေသခ်ာလို႔လားကြာ… ”
မိုင္၀က္ေလာက္သာ အခ်င္းရွိသည့္ ဥကၠပ်ံေလာက္ပင္
က်ေရာက္ပါေစဦး..။ကမၻာဦးတုန္းက ဒိုင္ႏိုေဆာကဲ့သို႔ေသာ သတၲ၀ါေတြကိုပင္
မ်ိဳးျဖဳတ္ ႏိုင္စြမ္းရွိေသာေၾကာင့္ ယခုၿဂိဳဟ္ပဲ့ၾကီးမွာကား သံုးမိုင္ခန္႔
အခ်င္းရွိသည္ ဆိုသည့္အတြက္ ကမၻာႀကီး၏ အျဖစ္မွာ မေတြးရဲစရာပင္...။
“ေသခ်ာပါတယ္… ကြ်န္ေတာ္ အထပ္ထပ္ စစ္ေဆးတြက္ခ်က္ၿပီးသြားပါၿပီ…”
အစည္းအေ၀းခန္းမအတြင္း တစ္ဒဂၤ
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားေတာ့သည္ ။ထို႔ေနာက္ သမၼတႀကီးပင္ မက အစည္းအေ၀းခန္းမ
အတြင္းမွ လူအားလံုးထံမွ အသံတစ္သံ တညီတညြတ္တည္း ထြက္ေပၚလာ ေလသည္…။
“ဒါဆို … ဘယ္..ဘယ္ေတာ့လဲဟင္…”
ထိုအခါ အာကာသသိပၼံ ၀န္ၾကီးက မည္သို႔မွ အေျဖမေပးဘဲ
ရီေ၀ေ၀မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္၍ အလင္းေပါက္ အမိုးမ်ား
မိုးထားသည့္ အစည္းအေ၀း ခန္းမ၏ ၾကည္လင္ေနေသာ ေခါင္မိုးကို
လက္ညိွဳးထိုးျပလိုက္သည္…။
အားလံုး ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ…………………………………………………။
